Bu yaz çok kısada olsa Çeşme'deydim. İşte bu yazdan kalma bir kaç resim.
Çeşme on my mind...
Miss Alaçatı
Bu hafta iki şey fark ettim. Fark ettim değilde hatırladım demek daha doğru olacak.
Hafta içinde on yıldır beraber çalıştığımız bir arkadaşım ile iş çıkışı Kalamış Marina'da buluşarak, bir kadeh bir şeyler içtik. Arkadaşım ve ben aslında ayrı ayrı şirketlerde çalışıyoruz. İlişkimiz hep iş ilişkisi olarak gelişti. Aaa o da ne aynı şeylerden zevk alıyoruz, aynı şeyleri seviyoruz. Yok aslında birbirimizden farkımız. Arkadaşım günü birlik Bodrum'a giderek kahvaltı edip gelecek kadar gezmeyi seviyor. Bir zamanlar benim İstanbul kaçışlarımı hatırlatdı. Sabah uçağı ile istanbula gelerek gezip akşam Yeşilköy'de balık yiyerek Ankara'ya dönme maceralarım gibi. Bir blog yazmak istiyor. Benim iki yıl önce blog yazmaya başlamam ile aynı noktada.
Birincisi; İnsanları yaptıkları işlerden dolayı değil, insan olarak sevmemiz gerektiği.
Ertesi gün ise başka bir iş arkadaşım ile öğle yemeğinde buluştum. Aynı şirkette on yıldan fazladır çalışıyor ve iş değiştirmeye çok karşı olan biri. Bu sefer ilk defa "değişim yapmam gerektiği gerçeğini artık kabul ediyorum " dedi. Aaa o da ne bu arkadaşım değişime sıcak bakıyor ise herkes bakabilir.
İkincisi; Eve ekmek götürmek, insanca yaşamak isteği bu kadar çok zor olmamalı. Neden zoru seçiyoruz.
Ben hala ikinci sorunun cevabını arıyorum. Neden hayat neşemi kaybettim?
Sizde bir düşünün istedim.
Kimleri sevmekten kendimizi alıkoyuyoruz? Yada bir şeyi yapmanın en zor yolunu seçiyoruz.
İyi pazarlar,
